«Η Εσωτερική Πλευρά του Ανέμου» είναι μία εικαστική έκθεση η οποία πραγματοποιήθηκε τo καλοκαίρι του 2024 στον Πύργο Κύμης, στο Αρχοντικό Χρυσανθόπουλου (παράρτημα του Λαογραφικού Μουσείου Κύμης), και η θεματική της περιστρέφεται γύρω από τη χειροτεχνία, δίνοντας έμφαση στην υλικότητα και στο χειροποίητο αντικείμενο. Στους δύο ορόφους του σπιτιού φιλοξενήθηκαν περισσότερα από 70 έργα τέχνης, καμωμένα από 42 καλλιτέχνιδες και καλλιτέχνες, τα οποία συνομιλούν με την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα του κτιρίου, την αρχιτεκτονική του και τις εντυπωσιακές τοιχογραφίες του αρχικού ιδιοκτήτη, του λαϊκού καλλιτέχνη του 19ου αιώνα Σωτήρη Χρυσανθόπουλου. Tο concept της οπτικής ταυτότητας της έκθεσης προκύπτει μέσα από τις έννοιες της χειρωναξίας, της φθοράς και της υλικότητας. Bασίζεται σε μία «αεράτη» τυπογραφία με μεγάλα κενά μεταξύ των λέξεων, κάτι που πέρα από μία άμεση αναφορά στον τίτλο επιτυγχάνει το να δώσει στη συνολική σύνθεση μια αίσθηση φθαρμένου ή ατελούς, ενώ παράλληλα μέρος του κειμένου φαίνεται σαν να είναι γραμμένο με το χέρι. Όλες οι πληροφορίες, στημένες με μία επαναληπτικότητα σαν μοτίβο εργόχειρου, κάθονται σε ένα σύστημα καννάβου (εμπνευσμένο από την παραπάνω λογική σχεδιασμού αλλά ταυτοχρόνως και από την εμμονική επαναληπτικότητα των γραφών των τοιχογραφιών στον εκθεσιακό χώρο), το οποίο φέρει επίσης σημάδια φθοράς. Στο σύνολο των εφαρμογών χρησιμοποιήθηκε ένα και μόνο χρώμα, μία μπλε απόχρωση εμπνευσμένη από αυτήν της κυανοτυπίας (τεχνική την οποία συναντάμε στην έκθεση), με σκοπό να μαλακώσει την αυστηρότητα των συνθέσεων υποδηλώνοντας ταυτόχρονα μία ονειρικότητα. Τέλος, η αίσθηση της υλικότητας ενισχύεται στις έντυπες εφαρμογές ακόμη περισσότερο μέσω της επιλογής μη επιχρισμένων χαρτιών με φυσική απόχρωση και υφή.
«Η Εσωτερική Πλευρά του Ανέμου» είναι μία εικαστική έκθεση η οποία πραγματοποιήθηκε τo καλοκαίρι του 2024 στον Πύργο Κύμης, στο Αρχοντικό Χρυσανθόπουλου (παράρτημα του Λαογραφικού Μουσείου Κύμης), και η θεματική της περιστρέφεται γύρω από τη χειροτεχνία, δίνοντας έμφαση στην υλικότητα και στο χειροποίητο αντικείμενο. Στους δύο ορόφους του σπιτιού φιλοξενήθηκαν περισσότερα από 70 έργα τέχνης, καμωμένα από 42 καλλιτέχνιδες και καλλιτέχνες, τα οποία συνομιλούν με την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα του κτιρίου, την αρχιτεκτονική του και τις εντυπωσιακές τοιχογραφίες του αρχικού ιδιοκτήτη, του λαϊκού καλλιτέχνη του 19ου αιώνα Σωτήρη Χρυσανθόπουλου. Tο concept της οπτικής ταυτότητας της έκθεσης προκύπτει μέσα από τις έννοιες της χειρωναξίας, της φθοράς και της υλικότητας. Bασίζεται σε μία «αεράτη» τυπογραφία με μεγάλα κενά μεταξύ των λέξεων, κάτι που πέρα από μία άμεση αναφορά στον τίτλο επιτυγχάνει το να δώσει στη συνολική σύνθεση μια αίσθηση φθαρμένου ή ατελούς, ενώ παράλληλα μέρος του κειμένου φαίνεται σαν να είναι γραμμένο με το χέρι. Όλες οι πληροφορίες, στημένες με μία επαναληπτικότητα σαν μοτίβο εργόχειρου, κάθονται σε ένα σύστημα καννάβου (εμπνευσμένο από την παραπάνω λογική σχεδιασμού αλλά ταυτοχρόνως και από την εμμονική επαναληπτικότητα των γραφών των τοιχογραφιών στον εκθεσιακό χώρο), το οποίο φέρει επίσης σημάδια φθοράς. Στο σύνολο των εφαρμογών χρησιμοποιήθηκε ένα και μόνο χρώμα, μία μπλε απόχρωση εμπνευσμένη από αυτήν της κυανοτυπίας (τεχνική την οποία συναντάμε στην έκθεση), με σκοπό να μαλακώσει την αυστηρότητα των συνθέσεων υποδηλώνοντας ταυτόχρονα μία ονειρικότητα. Τέλος, η αίσθηση της υλικότητας ενισχύεται στις έντυπες εφαρμογές ακόμη περισσότερο μέσω της επιλογής μη επιχρισμένων χαρτιών με φυσική απόχρωση και υφή.