Πολλαπλές Εφαρμογές
Έπαινος
Ο «Μπρανκαλεόνε» δεν είναι ένα φανταστικό πρόσωπο βγαλμένο από κάποιο παραμύθι, είναι απολύτως πραγματικό. Είναι ο στενός φίλος του Παύλου Παυλίδη, ο άνθρωπος που επηρέασε τη μουσική του διαδρομή. «Μπρανκαλεόνε» αποκαλούσαν ο ένας τον άλλον, και η ιστορία αυτής της μοναδικής σχέσης αποτυπώνεται στο τραγούδι που ανοίγει τον δίσκο. Το καλυμμένο πρόσωπο που συνδέεται με την έννοια του «Μπρανκαλεόνε» λειτουργεί ως μια σύνθετη μεταφορά και ένα δυνατό, πολυδιάστατο σύμβολο. Μέσα από διαφορετικά πολιτισμικά πλαίσια, ιστορικές περιόδους και καλλιτεχνικές εκφράσεις, αποκτά έναν συμβολικό και συλλογικό ρόλο: τον ρόλο του ανθρώπου-συνοδοιπόρου. Έτσι, ο «Μπρανκαλεόνε» γίνεται ένας καθρέφτης για όλους μας, μια υπενθύμιση πως όλοι μπορούμε να σταθούμε δίπλα στους άλλους και να τους οδηγήσουμε στη δική τους διαδρομή. Έτσι, οδηγούμενη μέσα, από διαφορετικά πλαίσια και συνθήκες, απορρέει και η πολυδιάστατη αποτύπωση, των υλικών, αλλά και των εφαρμογών. Με την αφήγηση και την σύνδεση της έννοιας του διαλόγου, επιτυγχάνεται η σχέση αλληλεπίδρασης και συμπερίληψης, οπτικά, υλικά αλλά και νοηματικά.
Πολλαπλές Εφαρμογές
Έπαινος
Ο «Μπρανκαλεόνε» δεν είναι ένα φανταστικό πρόσωπο βγαλμένο από κάποιο παραμύθι, είναι απολύτως πραγματικό. Είναι ο στενός φίλος του Παύλου Παυλίδη, ο άνθρωπος που επηρέασε τη μουσική του διαδρομή. «Μπρανκαλεόνε» αποκαλούσαν ο ένας τον άλλον, και η ιστορία αυτής της μοναδικής σχέσης αποτυπώνεται στο τραγούδι που ανοίγει τον δίσκο. Το καλυμμένο πρόσωπο που συνδέεται με την έννοια του «Μπρανκαλεόνε» λειτουργεί ως μια σύνθετη μεταφορά και ένα δυνατό, πολυδιάστατο σύμβολο. Μέσα από διαφορετικά πολιτισμικά πλαίσια, ιστορικές περιόδους και καλλιτεχνικές εκφράσεις, αποκτά έναν συμβολικό και συλλογικό ρόλο: τον ρόλο του ανθρώπου-συνοδοιπόρου. Έτσι, ο «Μπρανκαλεόνε» γίνεται ένας καθρέφτης για όλους μας, μια υπενθύμιση πως όλοι μπορούμε να σταθούμε δίπλα στους άλλους και να τους οδηγήσουμε στη δική τους διαδρομή. Έτσι, οδηγούμενη μέσα, από διαφορετικά πλαίσια και συνθήκες, απορρέει και η πολυδιάστατη αποτύπωση, των υλικών, αλλά και των εφαρμογών. Με την αφήγηση και την σύνδεση της έννοιας του διαλόγου, επιτυγχάνεται η σχέση αλληλεπίδρασης και συμπερίληψης, οπτικά, υλικά αλλά και νοηματικά.