The Things Past
Γενική Συσκευασίας
Έπαινος
Γενική Συσκευασίας
Έπαινος
Πελάτης
-
Industrial Design
Νίκος Καστανάκης
Φωτογράφηση
Νίκος Κατσαρός
Περιγραφή
Το The Things Past είναι μια niche μάρκα αρωμάτων που βασίζεται στην έννοια της οσφρητικής μνήμης, δηλαδή της ικανότητας της όσφρησης να ξεκλειδώνει τον χρόνο και την προσωπική εμπειρία. Η μάρκα αντιμετωπίζει το άρωμα όχι ως προϊόν καλλωπισμού αλλά ως φορέα μνήμης: μια παγιδευμένη στιγμή που γίνεται μέρος της προσωπικής ιστορίας του κάθε ανθρώπου. Το ζητούμενο ήταν η δημιουργία ενός συστήματος ταυτότητας και συσκευασίας που να εκφράζει τη σχέση ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, στη μονιμότητα και την επανερμηνεία. Η οπτική γλώσσα χρησιμοποιεί τον χρόνο ως σχεδιαστικό υλικό.
Στον πυρήνα της ταυτότητας βρίσκονται δύο μονογράμματα σε διάλογο. Το πρώτο αντλεί αναφορές από την τυπογραφία των αρχών του 20ού αιώνα, θα μπορούσε να ανήκει στην εποχή του Προυστ, ενώ το δεύτερο αποτελεί μια σύγχρονη επαναδιατύπωσή του. Μαζί εκφράζουν την ιδέα ότι η μνήμη δεν είναι ποτέ σταθερή, αλλά διαρκώς αναδιαμορφώνεται στο παρόν.
Το μπουκάλι του αρώματος ενισχύει αυτή τη λογική. Το σχήμα καμπάνας παραπέμπει στην έννοια της «φύλαξης», ενός δοχείου που παγιδεύει το άρωμα, ενώ ο κυματιστός πάτος υπαινίσσεται την υφή της μαντλέν, το συμβολικό ερέθισμα μνήμης στο έργο του Προυστ. Η τυπογραφία συνεχίζει τον χρονικό διάλογο: μια Didot-inspired γραμματοσειρά η οποία χρησιμοποιείται στην ονομασία στο μπουκάλι, και μια σύγχρονη τυπογραφική φωνή στη συσκευασία. Το κουτί ανήκει στο παρόν· το μπουκάλι στο παρελθόν. Το προϊόν λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στα δύο.
The Things Past
Γενική Συσκευασίας
Έπαινος
Γενική Συσκευασίας
Έπαινος
Πελάτης
-
Industrial Design
Νίκος Καστανάκης
Φωτογράφηση
Νίκος Κατσαρός
Περιγραφή
Το The Things Past είναι μια niche μάρκα αρωμάτων που βασίζεται στην έννοια της οσφρητικής μνήμης, δηλαδή της ικανότητας της όσφρησης να ξεκλειδώνει τον χρόνο και την προσωπική εμπειρία. Η μάρκα αντιμετωπίζει το άρωμα όχι ως προϊόν καλλωπισμού αλλά ως φορέα μνήμης: μια παγιδευμένη στιγμή που γίνεται μέρος της προσωπικής ιστορίας του κάθε ανθρώπου. Το ζητούμενο ήταν η δημιουργία ενός συστήματος ταυτότητας και συσκευασίας που να εκφράζει τη σχέση ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, στη μονιμότητα και την επανερμηνεία. Η οπτική γλώσσα χρησιμοποιεί τον χρόνο ως σχεδιαστικό υλικό.
Στον πυρήνα της ταυτότητας βρίσκονται δύο μονογράμματα σε διάλογο. Το πρώτο αντλεί αναφορές από την τυπογραφία των αρχών του 20ού αιώνα, θα μπορούσε να ανήκει στην εποχή του Προυστ, ενώ το δεύτερο αποτελεί μια σύγχρονη επαναδιατύπωσή του. Μαζί εκφράζουν την ιδέα ότι η μνήμη δεν είναι ποτέ σταθερή, αλλά διαρκώς αναδιαμορφώνεται στο παρόν.
Το μπουκάλι του αρώματος ενισχύει αυτή τη λογική. Το σχήμα καμπάνας παραπέμπει στην έννοια της «φύλαξης», ενός δοχείου που παγιδεύει το άρωμα, ενώ ο κυματιστός πάτος υπαινίσσεται την υφή της μαντλέν, το συμβολικό ερέθισμα μνήμης στο έργο του Προυστ. Η τυπογραφία συνεχίζει τον χρονικό διάλογο: μια Didot-inspired γραμματοσειρά η οποία χρησιμοποιείται στην ονομασία στο μπουκάλι, και μια σύγχρονη τυπογραφική φωνή στη συσκευασία. Το κουτί ανήκει στο παρόν· το μπουκάλι στο παρελθόν. Το προϊόν λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στα δύο.